IÇKI

“Içkiyi severim,
Içeni sevmem,
Çünkü� Içince kendimi de sevmiyorum!”
Beni en çok korkutan da nedir bilir misin?
Içkinin, o en gerçekçi yani ve en gerçekçi rolü
Insanin içindekini disa vurdurusu.
Dervis Kemal der ya hani “En gerçekçi nimet saydim bu dolunun zerresini!”
Ömer Hayyam kissasinda anlatildigi gibi
Bir gün Ömer Hayyam’a derler
“Sen ki akilli, önder, yasli basli, aydin, felsefik bir adamsin.
Neden hep elinde sarap, yüzün kipkirmizi, içkili gezersin.
Senin gibi biri için ayip degil mi?”
“Ben içki içerim.
Yüzüm kizarir.
Sarhos olur sallanirim.
Benim günah isledigimi herkes görür, anlar, algilar.
Ama ben bundan çok hosnudum.
Çünkü benim isledigim günah kendini belli ediyor.
Ya tüm günahlar böyle yüzleri kizartsaydi.
Insanlar her günah islediginde yolda yalpalasaydi... Siz o zaman yolda yalpalamadan yürüyen ve yüzü kizarmamis insan görebilir miydiniz?”
Içtigimde dünyanin en namuslu insani olmaktan bezdim.
Içtigimde birilerini kirmak duygusunun verdigi iç ezintisinden korkuyorum.
Ve, korkuyorum ki, içimdeki bu cam bardak, sarhoslugumun zirvesindeyken bir gün, elimden hizla kayip düsecek.
Betonun acimasizliginda siddetli bir ses çikararak, tuz-buz olacak.
Çok seyleri yitirecegim o zaman.
Korkuyorum.
Içince kendimi koruyamiyorum.
Içkiliyken yapacagim bir onulmaz hatanin pesin psikozunu yasiyorum her an.
Sonra kime ne derim?
Kime ne söyler, nasil anlatirim?
Onu kontrol altinda bulundurdugum sürece, iyi.
Onu esir ettigim sürece�
Esiri olmuyorum.
Ona söz geçirebildigim sürece�
Bana dis geçiremiyor.
Mutlu, huzurlu, memnun ayriliyoruz
Ne demisti babam
“Oglum, bu içki iyi mal degil.
Az iç.
Içtigini de toplum içinde içme.
Bu içki toplum içinde onur kirici oluyor.
Insanin izzet-i nefsini rencide ediyor.
Dogru söze ne söylenir?
Seviyorum onu ama�
Onun beni sevmedigini çok iyi biliyorum.
Sagligimla da oynuyor, kisiligimle de
O bana dost degil