YAZMAK SESSIZ KONUSMAKTIR

Benimki kalemle düsünmek.
Düsünmek, kendi kendine, sessiz konusmaktir. Vesveseye giren yani vardir, desarja dönüsen yani.
Konusmak bosalimdir. Belki düsünmek yüklenmek.
Düsünmeyi vesvese düzeyinde birakmak yükleyebilir insan yüregini. Söze dökmek bosalima götürür.
Su an yaptigim, kalemle konusmak, düsündüklerimi kaleme söyletmek, böyle bosalmak. Onun için yaziyorum. Kimseye bir sözüm yok. Aslinda ben kendi kendime konusuyorum. Onun için yaziyorum. Büyük bir yazar oldugum için deyil
Iddiali öykülerim romanlarim olmayabilir. Iddiali, tumturakli sözler etmeyebilirim. Böyle bir hirsim ve zorum da yok zaten.
Kinamayin yazisimi ve yazdiklarimi. Zamaniniz varsa okuyun. Zaman israfi sayacaksaniz lütfen daha yararli bir ugras bulun kendinize. Lütfen.
Zaten baskalari için yazmiyorum. Zaten bu zamana dek okuduklarim da , herkesin kendisi için yazdiklariydi.
Anlamsiz kalabaliklardan kaçmaktir belki de böylesi. Çünkü. Anlamsiz kalabaliklari sevmiyorum. Amaçsiz, bilinçsiz kalabaliklar.
Kahvehaneler örnegin. Meyhaneler. Istem disi, bilinç disi, istek disi bir araya gelen insanlarin öylesine bir arada bulunarak olusturduklari amaçsiz, amaç birliksiz kalabaliklar.
Kahvede ve meyhanede yan masaya veya dip masaya gelen bir kisi beni ilgilendirmiyorsa. Bana bir sey vermiyorsa.
O masadan kalkip giden insan benden bir sey alip götürmüyorsa. Yüregimi azicik ta olsa acitarak çizmiyorsa gidisi.
Öbür masalarda konusanlar beni hiç mi hiç ilgilendirmiyorsa.
O insanin kahri benim kahrim degilse.
O insanin hüznü beni etkilemiyorsa.
O insanin sevincinde benim hissem yoksa.
O adamin düsüncelerinde benim ülesim yoksa.
Ödeyemedigi borcu beni ilgilendirmiyor, yüklü kazancindan bana pay düsmüyorsa.
Neden bir aradayiz ki?
Sevmiyorum anlamsiz ve amaçsiz kalabaliklari. Onun için gitmiyorum kahveye ve meyhaneye. Gitmiyorum ve kimseye de tavsiye etmiyorum
Insanlari seviyorum. Gerek tek tek, gerek topluca. Beni, sevgimi, disimi, içimi arzulayan, sindirmeye razi olan insanlari isteyince bilincim. Tek tek veya topluca, bir yerlerde buluyor, muhabbet ediyor, yüregimi sunuyorum.
Bulamazsam gam degil. kendimle oturuyorum, konusuyorum, sorguluyorum. Saz çaliyor, türküler söylüyorum.
Içkiyi seviyorum. Arzularsam buluyorum. Ya bir dost meclisinde mihman oluyorum, ya mekânimda dostumu mihman ediyorum.
Ya kira seriyorum postumu, ya evde bir seyler karistirirken yudumluyorum dolumu, demimi. Yanimda buluyorum dostumu
Anlamsiz ve amaçsiz kalabaliklari aramiyorum. Sanilmasin bu halimle ise yaramiyorum.
Kim demis?
En iyisi bu!