"Vatandasin mutlu olmaya hakki var mi?"

Kirklareli Bagimsiz Egitimciler Sendikasi Il Temsilcisi Hakan Tirasçi, basindan geçen talihsiz bir olayi okurlarimizla paylasiyor. Iste Tirasçi'nin en mutlu gününün, nasil zehir olduguna dair hikayesi. Noktasina, virgülüne dokunmadan yayinliyoruz. Hikaye sonunda yorum siz degerli okuyucularimiza kalmis.
"Vatandasin mutlu olmasi çok görülmekte, niçin mutlu olacaksin nasil olsa mutlu azinliklar var, senin mutlu olmaya hakkin mi var? sen siradan sade bir vatandassin. Bir de bu güzel ülkede ülkeyi aydinlatan, Bir de bu güzel ülkede ülkeyi aydinlatan, gelecege isik saçan ögretmen isen o zaman mutlu olman için hayal görmen gerekir. Bu olumsuz duygulari niye yansittim. Vatandaslarimiz bu ve bunun gibi sikintilari her gün yasamakta fakat dile getirememekte, bende dile getirilmesine belki de önlem alinmasina yardimci olabilecegimi düsündüm.
Bagimsiz Egitimciler Sendikasinin Il Baskani olarak 5 Ekim Dünya ögretmenler günü meslege basladigim ilk gündü. Ayni zamanda böyle anlamli ve güzel bir günün sabahi hayatta insanin yasayacagi en güzel günlerden biri de ilk kez baba olmamdi. 5 Ekim sabahi saat 10.20'de bir evlat sahibi oldum. Mutluluktan uçuyorum.
Disaridan bir seyler gerekli oldu, almaya çiktim. O da nesi? "Sen niye disari çikiyorsun?" dedim kendi kendime. Çükü tekrar esinin yanina girmen mucize. Bir de cep telefonunu içeri de unutunca haberlesme özgürlügün de kisitlanmis oluyor. Diyeceksiniz ki ortalik telefon dolu fakat teknoloji illeti hafizayi zayiflatti arayacagim telefonlarin hiç biri aklimda degil. Kirklareli Devlet Hastanesinin Güvenlik görevlerine diyorsun ki; "Bakin ben güzel anlamli bir günde güzel bir mutluluk yasiyorum. Lütfen içeri girebilir miyim?" Cevap; "Hayir. Bir de ögretmene bak okuma bilmiyor musun? Burada ziyaret saati bitti seklinde yazi var."
Ben de diyorum ki; "Ziyaretçi degilim. Esim dogum yapti, girmem gerekiyor."
Ögretmene "Okuma bilmiyor musun?" cevabindan baska bir sey demesini bilmeyen güvenlik sirketinin zavalli torpillileri. Hastaneye esimin yanina girebilmek için tam iki saat ugras verdim. Hastane bashekimi sanki Cumhurbaskani. Ulasilamayan bir lider. Içeri girip sorunumu söylemek istiyorum, nafile. Içeride çok önemli ilaç sirketleri görüsmesi var, girmen imkansiz. Bir de hasta haklari birimi koymuslar, tamamen sembolik. Çünkü güvenligi asamadan giremiyorsun. Zaten güvenligi assam yukarida esimin ve oglumun yanina ulasacagim.
Neyse, bahçe de sikintili olarak dolasirken aklima bir tanidik geldi, onun telefonunu bilen büfe isletmecisine rastladim. Tanidiga ulastik ve bu sayede bashekime ulasip biricik oglumu kucaklayabildim. Her kez geçte olsa bu sansi belki yakalayamayabilir, daha sonra güvenlik duvari nasil olsa asildi. Simdi de bu durumu Hastanenin A blogundaki hasta haklarina bildireyim dedim. O da nesi? Yine yanlisliklar. Sorumlu kisi ile görüseyim diyorum, sorumlu kisiden çok sanki aile sirketi. Kurumla baglantisi olmayan diki dikine konusan hasta haklarinda çalisan bayanin annesi. Biz annelerimizi severiz ama annelik ayri, yapilan görev ayri. Yoksa eleman yetersizliginden anneler de saglik bakanliginca part time hastaneler de çalistirilmaya mi baslandi, bizlerin haberi yok.
Hasta haklarinda çalisan görevlilerin psikolog olmasini, beseri münasebetler konusunda uzman olmasini, siradan olmamasi gerektigini belirtmek istiyorum. Iste benim sevgili vatandaslarim Hastanelerimizin çalisma sistemi bu. Allah yardimciniz olsun. Kalin saglicakla diyorum. Baska sikintilarla karsilasmamak dileklerimle, mutlu olma mücadelesine devam diyorum.

Paylaş

Yorum Yazın

Bu Habere Henüz Yorum Yapılmadı. İlk Sen Ol