TOPÇUBABA'DAN HACIBEKTAS'A

Kurumlar, birimler, kisiler, kitleler, aileler, dernekler birbirinden etkilenir, isbirligi güç birligi ederler mi? Ederler.
"Hacibektas'tan sonra Topçubaba" demistik.
Simdi, Topçubaba'dan Hacibektas'a dogru bir akin var. Dernek baskani Muzaffer Engin, kisisel çabalarini kitlesellige dönüstürerek.
Topçubaba diyarinin insanlarini bu yil topluca Hacibektas'a ulastirmanin ve onlari öz kültürleriyle yeniden tanistirmanin, kaynastirmanin derdine düsmüs.
Bir yerlerden, öyle veya böyle, otobüsler ayarlayarak, bu diyarin insanini Hacibektas törenine götürmeyi hedefliyor.
Uzun sözün kisasi, Kofçaz insani bu yil Hacibektas törenlerine götürülecek ve unutmaya, kulak ardi, göz ardi, gönül ardi etmeye yeltendigi kültürel gerçekligiyle yüzyüze getirilecek. Bunun haril haril hazirligi var bu ara. Kofçaz köylerinde muhtarliklar kanaliyla müstakbel Hacibektas yolcularinin listeleri olusturulmakta. Sifir ilâ yüz yas arasi, her dileyenin ücretsiz olarak katilabilecegi bu etkinlige hemen kaydinizi yaptirabilirsiniz.
Bu etkinlik çok gerekliydi.
Atatürkçü insanlarin Ankara'da Anitkabir'e yapacagi ziyaretler kadar gerekli.
Anasina babasina çok saygili, çok sevgili insanlarin bayramlarda anasinin babasinin hanelerine gidip onlarin ellerini öpmeleri kadar olagan.
Türkü hayrani insanlarin TRT konserlerine veya türkü ustasi bir insanin konserine gitmeleri kadar dogal.
Kofçaz insaninin, Amuca kabilesinin ve benzerlerinin gençleri, günümüzde toplumsal kimliklerinden ve kitlesel kültürlerinden habersiz yasamaktalar.
Vatanseverligin ve dinsel duruslarin bile lâfta kaldigi, gerçekte umursanmayan ve önemsenmeyen degerler oldugu günümüzde.
Bu kesimin gençlerinin bu ilgisizligi, bilgisizligi bir bakisla insana çok dogalmis gibi geliyor.
Degil aslinda. Hani, dedik ya, her mahlûkat, kendi cinsinden bir enik,bir canli dogurmak gibi bir gerçekçilik, bir realite vardir dogada. Bunun tersini düsünerek, tilkiyin ayin yavrusu dogurdugu varsayilabilir mi?
Gül, gül gibi kokmali; feslegen, feslegen gibi.
Çiçek, çiçek gibi kokmali; gübre, gübre gibi.
Biz, bize benzemeyi birakip, Alman gibi, Amerikan gibi, Ingiliz gibi olmaya ugrasiyoruz ya hani. Dilimizi onlar gibi döndürmeye, sözcüklerimizi onlardan almaya, evimizin yapisini onlar gibi yapmaya.
Ama, teknolojimizi onlar gibi yapmak diye bir özentimiz ve ugrasimiz yok. Nasil olsa onlar yaratip, üretip, fason üretimler yaparak bize gönderiyorlar.
Birileri de, kendisi gibi yasamayi külfet sayip, baska birileri gibi yasamanin kolayina gider oldu. Temel kültürünü yok sayarak.
Namaz kil veya kilma.
Oruç tut veya tutma.
Ama, onlara benzemeye gayret et. Bunu açik asikâre sezdir. Çünkü, rant orada.
Oysa, "Eline, beline, diline." diyordu bir zamanlar birileri. Zor olan da bu tabi.
Dervis Kemal, "Mevlâna misali bin kere degil; tövbeni bir kere bozmussan gelme!" diyor bir siirinde.
Agirdir bazi yükler. Olur olmaz yürekle tasinmasi güç olur.
Bazi yükler de vardir, pamuk çuvali gibi. Sirtinda devasa görünür de, kantarda hafif çeker. Ama, disardan bakani rahatça isletebilirsin.
Simdi insanlar 16 agustos gününe gelen zaman içinde Kirsehir'de, (Nevsehir degil özellikle. Isteyenle oturur tartisiriz.) Hacibektas ilçesinde, Hacibektasi Velî'yi anis törenlerinde olacaklar.
Iyi de edecekler.
Önayak olanlara simdiden tesekkürler.
Ve, katilimcilara simdiden ugurlar ola. Ugurlari açik ola.