SARMAL

Sorsan, hiç kimse uyumuyor. Dönüp arkani bir baksan herkes uyuyor.
Yalnizlik duyuyorsun. Canin sikiliyor. Bir yanda tek basina uyaniksin. Mümkün olsa uyanmak istemiyorsun.
Bir seyleri didikliyorsun. Alip koparasin geliyor. Kendini bir an Timur'un karsisinda çagi geçmis Nasrettin hoca gibi duyumsuyorsun.
Bir seyler atiyorsun ortaya. Çigneyip geçiyorlar, tarafina bile bakmadan.
Aslinda insanlarin size karsi olmalari diye bir sey söz konusu degildir. Onlar yalnizca kendilerinden yanadirlar.
O noktada devrandir asil zorluk veren. Yoksa zamanin suçu yoktur. Kosullar gelip tikmistir bir yerlere. Belki insanlarin çaresizligidir, toplumsal çikmazlarin sarmalidir ya! Uyumasa da uyur görünmek zorunlulugu agir basar zaman olur.
Bunalir mi bunalir, sasar mi sasar, çaresizligin kucaginda kivrim kivrim dolanir durur da insan.
En azindan yapay duygulara siginarak yasamayi dener. Kendi bilinci ve deneyimleriyle yasayabilecek kadar bilgi ve kültür donanimli olmadigini sezmek belki kaçinilmazdir ama benimsenmesi zordur.
Cehalet yapisir bazen de yakasina, paçasina. Ve, cehalet yükseldikçe mistik duygular çogalir.
Cehaletle mistisizmin yükselimi atbasidir. Bilimsellikle runahinilik ters orantilidir.
Bir sorun karsisinda yapacak bir seyi olmayan insan mistik ve ruhani duygulara siginir. Bu duygular, kayiga küreksiz binmis bir kisiyin dalgalara kapildigi sirada basvurdugu en kese yöntemdir.
Yine de degerlendirmelerimizde, yorumlarimizda insafi elden birakmamak yararlidir.
Insanlarin dibe vurdugu anlar oldugu gibi zirveyi zorladigi anlar da vardir. Yer yüzünde her insan bir saniyelik te olsa dünyanin bir numarali insanidir.
Ayrica, kim ve ne olursa olsun, yer yüzünde her insan, her zaman dünya tarihinde basrolü oynar. En azindan, her insan kendi filminin basrol oyuncusudur.
Bu baglamda eger insanin doruga çikan anini degerlendiremiyorsak gerektiginde; çukura düsen anlarini irdelesek te altindan kalkamayiz.
Trafik sorununu ortadan kaldirmanin yöntemi, trafik cezalarini artirmak degildir. Her sey gibi trafik sorunlarinin iyilesmesi de egitimden geçer.
Bir ülke, yasalarin, kisilerin keyfine, becerisine, yorumuna göre uygulanan bir ülkeyse...
Dükkan sahipleri kaldirimlara hatta cadde ortalarina mal koyabiliyorsa diledikleri gibi, rahatça.
Caddelere uluorta araba park edilebiliyorsa.
Çarpik mi çarpik bir sistem. Imam-Hatip çikislilardan ögretmen, veterinerlik çikislilardan doktor; tir sürücüsünden pilot, mankenden artist, artistten manken, sunucu, spiker, sovmen, allâme-i cihan sanatçi türetmeye sevdalanan bir toplum. Her, yoldan geçenden daha kaç sair, daha kaç ozan, kaç yazar yetistirmek ugrasisi ve gafleti içinde bocalayacak?
Insanlarin düz durmadigi, katbük veya ayak ucunda zipir zipir hoplamayi tercih ettigi ortamlarda olmak keyifsizlik vermez mi?
Bir yerlerde bulunup ta beklentilere karsilik vermemek, birilerinin önünü tikamaktan da öte, topluma verilebilecek en kesif zararlarin basinda gelenlerinden degil midir?
Alkole, sigaraya ve uyusturucuya bagimli bir insan nasil bu bagimliliktan kolay kolay geri çekilemiyorsa, bir takim saplantilara kapilan insanlar da bu akimlardan kolaylikla vazgeçip geri adim atamazlar. Bunun için de egitim gereklidir. Deneyim ve yasayarak görmek çok önemlidir. Deneyimlerin verebilecegi acilardan korkmamak gerekir. Zira, acinin korkusu, acinin kendisinden de kötü bir seydir.
Ve, hatasini kabul etmemek, geçici bir sayriliksa eger, kahri çekilir.
Ya kaliciysa.
Gerekiyorsa aciya katlanip korkusundan kurtulmak gerekir.
Gerdek gecesinden korkan kiz, evde kalmayi göze almalidir ama evde kalmak ta kendine özgü bir sorun.
Üstelik, cinselligin hazzini ömür boyu doyasiya yasayabilmek için gerdek gecesinin bir anlik acisina katlanmak kararlilik gerektirir.
Uyanik durmak daha yeg midir?
Gündüzün serri, gecenin hayrindan iyi midir?
Su uyusuklugu bir atabilsek üstümüzden. Atalet illetinden bir cayabilsek, bir kurtulabilsek.
Acinin tadina ulasabilsek. Acili yemekler ne kadar da tatlidir sevenine. Bir anlayabilsek, algilayabilsek.
Ne kadar büyük haz verir bilinçli biçimde tadana.
Öyle degil mi ana?