KITKANAAT

Köydeydim üç gündür. Terzidere'de.
Terzidere'yi bir kez daha çok umutsuz, çok huzursuz buldum.
"Terzidere neresi?" diye merak edenlere bir kez daha söyleyeyim.
Sizin köyünüz.
Içinden dere geçse de geçmese de.
Topal Terzi diye birinden almis olsa da adini, almasa da.
Balkanlara dayamis olsa da sirtini, olmasa da.
Bulgaristan sinirina bes kala bir yerde bulunsa da bulunmasa da.
"Gökte yildiz kardar" köyden birisi.
Terzidere.
Bosalmaya yüz tutmus olsa da.
Bir kez daha soruyorum Köyler bosaldiktan sonra ne olacak? Bilinçli olarak büyük çiftçiler mi türetilecek, üretilecek.
Ülke genelinde, her bölgenin, her iklim kosulunun özelliklerine uygun olarak seracilik mi gelistirilecek?
Evet, bu islerin bilinçli yapilmasinda elbet yarar var.
Ama, yerine yenisini koymadan eskiyi elden çikarmak, yok etmek ne kadar saglikli?
Bakiyorum bahçelere. Ekmege, dikmege ugrasiyor insanlar.
Kendisi için mi?
Hayir. Çogu da, bayramda seyranda uzaklardan gelecek yakinlarina, evlâdina, ablasina, kardesine bir seyler bulunsun diye de çabaliyor, çogu yasli basli insanlar.
Misiri, fasulyeyi, patatesi...
Arsiz otlarin arasinda durma çapaliyor.
Yasli insanlara kaldi köyler.
Onlar da usul usul gitmedeler.
Bosalacak ortalik.
Istanbul daha bir yigilacak.
Istanbul daha bir yigildiktan sonra Trakya'yi, Kirklareli topraklarini sisirecekler.
Kimseye bir sey anlatilamiyor.
Çünkü, anlamamak için direnen insanlarin elinde bogulmadayiz.

"Azgin yara içimize kaniyor
Distan gören matah bir sey saniyor
Ocagimiz isli puslu yaniyor
Dost içinde gezeriz kitkanaat

Kafayi çekince ucuz sarapla
Farki kapatiriz hali harapla
O kafayla gördügümüz serapla
Ara sira cosariz kitkanaat

Kuyruk sikisinca zekâyi seyret
Sikariz kemeri ederiz gayret
Öldürmeyen yine öldürmez hayret
Halimize sasariz kitkanaat

Bakariz bizden de beter kullara
Bel baglariz fincandaki fallara
Bu umutla ince uzun yollara
Kör tay gibi kosariz kitkanaat

Kimi somun kimi gün çay simitle
Araliksiz yasiyoruz ümitle
Kimi rahvan kimi günler amutla
Çok engeller asariz kitkanaat"