KAVGA

Kavganin öteki adi, mücadeledir.
Insan mayasinda mücadele yatar.
Hatta, hayvanin bile.
Mücadeleyi hayvanlar içgüdüsel yaparlar, doga yasasi geregi.
Insanin mücadelesi bilinçseldir.
Öyle de olmasi gerekir.
Kavga, küfürlü olunca çirkinlesir.
Tekme tokada dönüsünce hayvansallasir.
Kavga, dürüstçe olursa insancillasir ve kutsallasir.
Kavga dedigin yasamin geregidir ayni zamanda.
Gizli veya açik, sinsi veya dürüstçe, hep bir tür kavganin içindeyiz aslinda.
Bazen gülümserken veya gülümsemeye çalisirken bile kavganin bir türünü uyguluyoruzdur aslinda.
Küçücük ayak oyunlari veya söz oyunlari, kas göz oyunlari da kavgadir, büyük meydan savaslari da.
Herkes, her an, sesli veya sessiz, bilinçli veya bilinçsiz, etkili veya etkisiz, gerekli veya gereksiz, biçimli veya biçimsiz, hakli veya haksiz.
Ama.
Herkes kendine göre bir kavganin, bir savasimin içindedir.
Yasadigimiz, yasananlar, içinde bulundugumuz veya seyirci durumunda izledigimiz tüm bu kesmekes, tüm bu olup bitenler, bu yasananlar.
Kavganin türden türe geçisip gidisidir.
Her kavganin bir galibi var midir?
Her kavgada yenilen, bir yitiren var midir?
Bugün kazandi gözüyle bakilan.
Yitirmis midir aslinda?
Bugün yitirdi diye düsünülen ya?..
Önemli olan kitleler.
Önemli olan genel.
Önemli olan temel yapi.
Herkes kendine göre bir kavganin, bir savasimin içinde.
Tamam da.
Kazanilan yenginin hak edilmis olmasi.
Kazanilan yenginin namuslu olmasi, yüz aki ve kutlanilir olmasi.
Sonuçta.
Biz katilsak ta, katilmasak ta.
Bir kavga var aslinda.
Hem de bizi buram buram ilgilendiren.
Hem de yasantimizi bire bir etkileyen.
Hem kisisel yasantimizi, hem de toplumsal.
Bir çember döndürülmekte.
Çember amansiz araliksiz dönmekte.
Biz çevirmiyor gibi görünsek te.
Içinde bulundugumuz bir çember.
Öyleyse ne duruyoruz?
Haydi kavgaya.
Çünkü bize kalici baris gerekli.