KAVGA

Kavganin öteki adi, mücadeledir.
Insan mayasinda mücadele yatar.
Hatta, hayvanin bile.
Mücadeleyi hayvanlar içgüdüsel yaparlar, doga yasasi geregi.
Horoz, horozla dövüsür.
Koç, koçla toslasir.
It, itle hirlasir, dalasir.
Kedi, kediyle tirmalasir, cirmiklasir.
At, atla bogusur, tekmelesir.
Insanin mücadelesi bilinçseldir, biçimseldir.
Öyle de olmasi gerekir.
Çünkü, beden incitici kavgalar, insan disindaki mahlûkatlara çok uyuyor da.
Insana gitmiyor pek.
Kavga, küfürlü olunca çirkinlesir.
Tekme tokada dönüsünce hayvansallasir mücadele.
Kavga, dürüstçe olursa insancillasir ve kutsallasir.
Kavga dedigin, yasamin geregidir ayni zamanda.
Gizli veya açik, sinsi veya dürüstçe, hep bir tür kavganin içindeyiz aslinda.
Bazen gülümserken veya gülümsemeye çalisirken bile kavganin bir türünü uyguluyoruzdur. Küçücük ayak tavislari veya söz oyunlari, kas göz oyunlari da kavgadir.
Büyük meydan savaslari da.
Neden verilir kavga?
Kavgaya neden girilir?
Güzeli yaratmak içinse eger.
Haklidan yana tavir alip, haklinin yaninda olmak içinse, haklinin hakkini savunmasina yardimci olmaksa kavganin amaci.
Ve, gerçekten kaçinilmazsa eger.
Kavga dedikleri mücadele elbet içinde bulunmaya deger.
Öyleyse ne duruyoruz? Haydi kavgaya. Çünkü.
Bize kalici baris gerekli.
"Kavgaci bir kisiligim olsaydi
Sorumsuz kim varsa hesap sorardim
Eger hak bildigim bana kalsaydi
Gülmesini bile serre yorardim

Sözleri hak bilip verdigim karar
Bir zerre kâr etti binlerce zarar
Vicdan atesine düsmekte yarar
Görse idim gerçek ates arardim

Isiga atildik kos ha babam kos
Bir zaman sonrasi etrafimiz bos
Köseler tutulmus sokaklar bombos
Umut ezilince özden karardim

Berraki dört yani bir eder arar
Dagilan telleri eliyle sarar
Gerçekler askina verince karar
Kül yerine atesleri sarardim
Yara yakin olur nadandan irar
Yüze degil ama öze yarardim"