GÜNLER ÇOK KISA

Bazilari için yatmaya yetmiyor meret zaman... Bazilari için yazmaya...
Okumaya yetiremeyenler de var, arastirmaya yetiremeyenler de, çalismaya da...
Sevmeye yetmiyor örnegin.
Küsmeye yetmiyor.
Asklara da yetmiyor bahar dedigin, ihanetlere de.
Günler çok kisa dostlar.
Sözde bahar.
Günlerin uzadigi söyleniyor.
Bir bakiyorsunuz sabah, bir bakiyorsunuz gün tepeye dikilmis, dikizler durur yerde gezinenleri.
Bir de bakmissiniz, inmis batidaki tepelerin üzerine, kipkizil burnunu yakalamis, nanik yapiyor kerata.
Acaba bu sehrin gündüzlerini mi kisalttilar, yoksa her yerde ayni miydi?
Sehrin bati yakasindaki o kocaman, o tecrit binasinda da kisa midir acaba günler? Yoksa orada her gün ay gibi, yil gibi uzun mudur?
Günler sevgilere mi dar geliyor yalnizca? Iyi dileklere mi?
Günler emeklere mi yetmiyor yalnizca? Ugraslara mi kisa geliyor?
Geceleri bilmem ama, gündüzlerin süresini biraz daha uzatmak... Nasil basarilabilir?
Birkaç zaman sonra günün uzunlugu onbes saate yaklasacak hemen hemen. O zaman yine mi kisa gelecek.
Hüzünleniyorum aksam bastiginda. Geceleri bir efkârdir yakaliyor yakamdan.
Ömürden çaliyor zaman.
An be an...
Saat saat...
Gün gün...
Sonra birlestiriyor çaldiklarini, haftalar etmis...
Sonra daha bir bütünlüyor çaldiklarini, aylar...
Ekimden bu yana tam alti ay geçmis.
Gözlerimi kaç kere kirptim, kaç yumup kaç açtim, saymadim ama, sayabilirdim gibi geliyor. Çünkü, o kadar az kirptim, öyle az yumup açtim ki...
Gözümüzü birkaç kirpip açmada, gün geçiyor, ay geçiyor, yillar...
Ve, ömür geçiyor dostlar.
Tozluklarda solçanacik yaptigimiz, alanlarda karanlik çeligi oynadigimiz günler henüz sol omzumuzun basinda.
Boynumuzu sola burup baktigimizda hemen gözümüze iliyor çocuklugumuz.
Daha dündü ilk askimiz...
Ilk öpüsümüz, daha simsicak dudaklarimizda...
Ihanetler henüz kapi araliginda. Esigi asti asmadi...
Okudugumuz okullar üç bes günde mi tükendi.
Kepir'de yedigimiz yerli yersiz tokatlar...
Ugradigimiz gerekli gereksiz hakaretler...
Hak ettigimiz, etmedigimiz azarlanmalar...
Ögretmen okulu son sinifta, ögretmen çikacagimiza birkaç gün kala, güya uzun diye, birileri tarafindan saçimizin makaslandigi... Aci aci siritmakta bellegimizde.
Bitmeyecek sandigimiz okullarimiz...
Hiç bitmeyecek sanilan askerlik süreleri...
Kavusmaktan umut kesilen gurbetler...
Kirklareli'yin bati yakasindaki tecrit merkezindeki insanlarin uzayip giden umutsuzluklari...
Günler çok kisa dostlar.
Iyi yasamak için zamaniz dar.
Bitime çok az var.
Uzadikça kisaliyor yasam dedigin nazenin.