DENIZ BALÇIK KORKU

Öylesine bir deniz düsünüyorum. Dibi balçik. Korkuyorum.
Girmem gerektigini, mutlaka içine girmem gerektigini düsünüyorum.
Onulmaz derdimin devasi, iyilesmez yaralarimin sifasi o denizin tam ortasinda.
Her ne kadar dibi balçik, suyu karanlik, her ne kadar görüntüsü ürkütücü, durusu kasvetli olsa da...
Girmem gerekiyor. Yüze vuran görüntünün ardinda ne var ne yok, görmem gerekiyor.
Uluorta daliyorum bozbulanik sulara.
Niyetim yüzmek.
Irkiliyorum.
Öncelikle ayaklarima vuran suyun serinligi, bedenimi ürpertiyor. Tenimden bedenime bir irkilti yayiliyor.
Devasa denizin azgin derinligi gözlerimden yüregime vuruyor... Bedenimdeki en ürkek noktayi alabildigine korkutuyor.
Yere basmak önemli. Topragin sahiplenecegine güvenmek istiyorum. Ilerliyorum. Çamur bulasiyor ayagima öncelikle. Yine de topragin varligindan, dirliginden kusku duymak isime gelmiyor.
Yere basmak önemli. Güvenli basmak.
Çamurun niyeti ayagima bulasmak. Iyi biliyorum. Ayagima bulasmak, benim ile dolasmak. Yüz vermiyorum.
Nice çamurlarla yüzyüzeyim, olur olmaz, gece gündüz, varli yoklu, hayirli hayirsiz, niyetleri benim ile dalasmak. Biliyorum.
Su azgin, sular kudurmus gibi. Dalgalari daglarca. Niyeti bogmak. Bir hamlede kucaklamak. Yutuvermek, ütüvermek, yok edivermek.
Hiç birine paça vermiyorum.
Yürüyorum.
Balçik ayagima bulasiyor. Korkuyor sudan. Bulasip bulasip çözülüyor sudan korkusundan.
Su çeneme vuruyor. Dudagimdan ürküyor.
Demek ki yeryüzünde en ürkek ben degilim.
Ister ve üzerine gidersem, bir seyler basarabilirim.

Bu azimle dogruluyor, ileriye bakiyorum.
Denizin göbegine yürüyorum.
Balçik ayagimda, su çenemde...
Aldirmiyorum.
Çünkü, ikisi de benden çaresiz.

Özümü diri tutuyorum.
Korkacak göz var mi bende! Ürkecek öz!..
Durmaya niyetim yok artik.
Öylesine umutluyum.
Korkuyu silmis, kararli bir insanin, yeryüzü kabugunun en korkunç, en çekinilesi varligi, en canavar yaratigi oldugunu algiliyorum.

Ey binbir balçikli ejderha!
Ey kin ve ates yüklü canavar!
Ey kirin ve kinin kaynastigi fesatlar yuvasi! Basa örülecek belalarin en hasi. Kancikliklarin müptelasi!
Korkmuyorum artik senden.
Sen felâketlerinle basbasa yasa. Kendi kendini korkut. Isir dudagini, disini. Damagini çürüt, dilini kanat. Kemir kendi kendini. Ye kendini. Zehrini, kirini, kinini, kibrini içine at.
O ki sendeki fesat, seni de bogar, yedi sülâlene de yeter.
O ki balçik yüklü ejderha, sen bir felâketler anasisin...
Sakin ki bir saniye durmayasin.
Kan kusasin. Cigerlerin kendi pis kaninla çürüye.
Sen basbasa kal felâketlerinle. Kendi kendini korkut. Kendin bogul balçigina, azgin dalgalarinla, kendi yasini tut.
Sen kendine sakla sevgisizligini.

Ben umutlarimla avunurum.
Emegimi, ürünümü savunurum.
Bir nice eregimle yasarim.
Döner gelir bir uçurumun ucuna, kininde bogulan kahpelere sasarim.
Azmimi diri tutarim, düsümde, gerçegimde.
Bu yürek bende, bu can bedende oldukça, ne engeller asarim.

Bu bir yasam. Ottan cüce, kavaktan yüce.
Bir elem erismezse iradedeki güce...
Engelleri birer birer asiyorum.
Var ya o devasa...
Karsidan öyle duruyormus ne varsa.
Simdi...
Denizin ortasinda yasiyorum.
Benligimi uyariyor, uyaniyorum.
Atiyorum üzerimden yilginlik yorganini.
Korkmuyorum.