DANISMAK

Insan, sordukça bir seyler alir.
Sormayinca kisir kalir.
Antipatiklesir.
"Ne kadar bilirsen bilene danis!" demis akli evvel ozanin biri. Ne de güzel bir deyistir
"Ne kadar bilirsen hey dost bilene danis
Danisan daglari asar mi asar.
Danismadan yola çikinca insan
Yorulur yollarda sasar mi sasar!" diyor hani.
"Danisan daglari asmis, danismayan düz ovada sasmis!" der ayni dogrultudaki söz.
Hasan Hüseyin Korkmazgil der ki
"Dinlemezler çocuklari,
Dinleseler çocuklari,
Her sey uçurtma."
Sormazlar çocuklara.
Danismazlar kendilerinden baskalarina.
Yüregi çocuk sadeliginde iyi niyetli insanlara danismazlar, görüs almazlar.
Bildiklerini yaparlar, at gözlügü kullandiklarini anlayamadan.
Çok zaman gereksiz hatalara saplanirlar.
Söyleneni duymazlar. Duyduklarini dinleyip uymazlar.
Duymazdan gelirler

"Danisan daglari asar," demisler.
Danismayan?
"Danismayan düz ovada sasar"mis.

Insan vardir, gönlü varsil, bildigi konuda bile danisir çevresine.
"Herkese sor, danis, görüs, görüslerini al, yine kendi bildigini yap!" der ya bir baska söylem.
Ona benzer bir sey. Elbet dogruyu bilirsin, görürsün de.
Bir de göremedigin, algilayamadigin, o an sezemedigin bir seyler olabilir mi? olur tabi.
En iyisi danismak.
Ögretmenin isi, bildiklerini ögrencilerine aktarmaktir. Ögretmen, dogaldir ki, ögrencilerinden fazla bilmektedir her seyi.
Ama, öylesi ögretmenler vardir ki, bildigi, aktarmakta, anlatmakta oldugu konuyu bazen ögrencilere sorar, adeta onlarin görüsünü alir.
Görüsü alinan ögrenci, daha bir kendine güven tazeler, güven depolar, güvence biriktirir.
Küçük bir jestle aslinda kendi isini kolaylastirmis olur ögretmen. Bir tasla birkaç kus ürkütür.
Danisan kisi, çevresini dikkate alan kisidir. Çevresine önem veren, önemseyen kisidir.
Danismayan da bunun tam tersi.
Çevresine önem veren ve bunu belli eden kisiler, çevresindeki kisiler tarafindan sevilir, sayilir.
Tersi durumdaki kisiler dogal olarak sevilmez, sayilmazlar.
Belki korkulurlar ama sayilmaz ve sevilmezler.
Uzun sözün kisasi, dostlar.
Danisan kisi menzil alir, yol yürür.
Danismayan kisi, bilinmez nerede, nasil, nereye toslar.
Danismak küçültmez insani. Tam tersine besler, büyütür, isini kolaylastirir.
Üstelik te, "En iyisini ben bilirim. Bu isi benden daha iyi bilen kisi yoktur yer yüzünde!" diye düsünür mü birileri?
Düsünür.
Olmaz öyle sey. Aklin, zekânin, deneyimin nasil ve ne zaman ortaya çikacagi belli olmaz.
Insan dedigin, kapali kutudur. Aralayip bakmak gerekir.
Yani, danismak.