BIR ZAMANLAR ILIM YUVASIYDI

1972'de açilmisti egitim ögretime. Yillar yili hizmet verdi. Piril piril bir okul binasi ve iki de ögretmen lojmani.
Hangi akli evvelin basinin altindan çiktiysa çikmayasi o karar...
Içini bosalttilar okulun. Saray gibi, tertemiz, mis gibi okul bosaltildi. Çürümeye, yikilmaya terk edildi.
Bir toplum, bir devlet, bir ülke kendi malina bu denli hakaret edebilir ve bu denli hainlik edebilir. Simdinin parasiyla bu okul binasi ve iki lojman yapilmaya kalkilsa kaça çikar?
Dünyanin parasi degil mi?
Yazik degil mi?
Bir zamanlar ilim yuvasiydi. Çocuklara ilim dagitir, bilgi verirdi.
Ulusal servet dedikleri bu binalar, nasil böylesi bile bile, göz göre göre yikima terk edilebilir?
Bu isin hiçbir biçimde cezai sorumlulugu, yükümlülügü yok mudur. Bir degil, bes degil. Binlerce okul binasi ayni durumda.
Ne adina?
Birileri buna dur demeli. Birileri bu isi engellemeli.
Diregine bayrak çekilmeyen bu okul binalari bu ihanetten kurtarilmali. Piril piril iki tane ögretmen lojmani, hangi hakla, hangi mantikla çürümeye terk edilebilir?
Tastepe köyünden geçiyordum bir gün. Okul binasinin kapisinda kocaman bir köpek. Az berisinde ufarak bir köpek. Biraz daha berisinde bir esek baglanmis. Kapiya yakin bir yere de araba park edilmis. Al sana memleketimden bir okul manzarasi.
Bu memleket insaninin, bu memleketi yönetenlerin egitim ögretime verdikleri önem ve degerin göstergesidir bu.
Yillardir çocuklarimiz egitim alamiyor. Kis kiyamette sabahin ayazinda evinden defedilen yedi sekiz yasindaki çocuk, arabalara tikilarak ilçeye tasiniyor. O çocuk orada ne yer, ne içer, ana baba bundan habersiz.
Nice içine kapali çocuklar var. Bu çocuk kendini her gün gurbette duyumsar. Garip hisseder kendini. dikkatini derse veremez.
Çocuklarimizin verim düsüklügünün baslica nedenlerinden birisidir bu.
Hiç degilse birinci, ikinci, üçüncü siniflar köylerde kalsa.
Hiç degilse bir ögretmen, bir tek ögretmen verilse köylere.
Her hafta sonu direge bayrak çekilse.
29 Ekimlerde cumhuriyet kutlansa.
10 Kasimlarda Atatürk anilsa köyce.
23 Nisanlarda Ulusal Egemenlik kavrami islense.
Köye can gelse.
Bakin, olumsuz tartismalarimiz bir türlü bitmek tükenmek bilmiyor. Sürekli bir kisir döngü içindeyiz. Içkurdu gibi kendi kendimizi kemiriyor, yiyip bitiriyoruz.
Ama, bir gün olsun yetkili, etkili birileri, köy okullarinin perisanligini ortaya sermiyor. Köy insaninin egitim ögretim hakkinin gasp edildigini vurgulamiyor.
Öncelikle ilimizin millet vekillerini bu konuda bir seyler yapmaya çagiriyoruz. Birileri bu yanlisi baslatmis niye sonsuza kadar sürecek degil. Bir deli kuyuya tas atmis olabilir. Hiç mi akli basinda insani kalmadi bu ülkeyin?
Lütfen, ilim yuvalarimizi onaralim, sahip çikalim.
Lütfen, köy çocuklarinin egitim ögretim hakkini iade edelim.
Iktidariyla, muhalefetiyle, ilimizin millet vekillerine düsüyor bu görev öncelikle.
Sahi, halk neden hiç sesini çikarmaz bu konuda? Böylesi çok mu hosuna gider bu insanlarin?
Içim kaniyor.