BIRAKTIM

Isyan, iyi niyetin hemen bitisiginde.
Cennetle cehennem kadar yakin birbirine.
Sevapla günah kadar birbirine bu kadar yakin daha ne olabilir ki?
Haz, mutlulugun zirveye yükselisi.
Haz, pismanliklarin öncüsü.
Kurnazlik, basari elde etmenin ilk adimi.
Kurnazliktan gelen basari, bir anlik iftihar.
Sonrasi?..
Çikmazlarimiz, umudun hemen öbür yüzü.
Erisilmezlerimiz?
Neden bunca hengâme?
Bu telâs ne zaman tükenecek?
Kime, neyi anlatmaya çabaliyoruz?
Degil anlamak istemeyene.
Dinlemek istemeyenle neden cebellesip duruyoruz.
Teselli ile hüsran bu kadar mi bitisik yasamaktaydilar?
Umursanmakla dislanmak bu kadar mi ikizdi?
Dünyanin merkezi olmakla atmosferin disina düsmek birbirine hiç te benzemiyor ya!.. Nasil da bu denli zar komsusu.
Hatta zar da sezilmiyor.
Zar, intizardan kaynaklanir ya.
Intizar, neyi arzular?
Intizar, alkis seslerinin arasinda yiter mi, siritir mi?
Haykirisimiz kendimize midir?
Sesimizi bizden baskasi duymuyorsa eger!..
Bin bir perdelik bu tek oyunumuzu kime sergiliyoruz?
Oynayan biziz de.
Seyirci de mi biz?
"Biraktim" demekle de olmuyor.
Birakilmiyor.
"Saramadi kollarim gün isigini
Bahtimin betligini silemedi göz yaslarim
Kirpiklerim yerle gök arasinda çikti indi senelerce
Adimlarim kararsizca sonsuzluga gidip geldi
Sokulmadi koynuma soguk bir kistan baskasi
Ellerimi yalnizliktan gayrisi tutmadi
Tatmadim sevgilerin en yücesini ne zamandir
Mutsuzlugumdan baska kimse kalmadi sahnemde
Döktügüm agitlardan baska alkislanacak bir sey yok
Ben bagirdim, ben duydum
Ben yazdim, ben okudum
Ben çizdim, ben seyrettim
Ben oynadim, ben izledim
Ben çaldim, ben dinledim
Ben yürüdüm, ben yoruldum
Ben yasadim, biktim
Biraktim"