BUNALIM ÜSTÜNE BUNALIM

Ya susmaliyim artik temelli.
Ya da açmaliyim agzimi, yummaliyim gözümü, avaz avaz bagirmali, haykirmaliyim.
Bir ülkede, bir toplumda, bir halkin bünyesinde, bir ulusun bünyesinde bu denli çarpiklik.
Çok fazla geliyor artik. Yüregimde asiri alerji yaratiyor.
Bana fazla geliyor.
Sevinenler var mi bu denli asiri anlamsizliga, bu denli asiri çarpikliga?
Var mi?
Su referandum, örnegin.
Gerçekten mi içinizi acitmiyor? Gerçekten, bu referandumun amacini hakli mi buluyorsunuz? Çikis noktasi sizce çok mu anlamli, çok mu gerekli?
Içerigi çok mu mantikli, çok mu net, çok mu gerekli?
Yapilis biçimi gerçekten çok mu akilli, çok mu düzenli, çok mu sistemli? Çok mu biçimli, çok mu iyi ?
Peki, ya sonucu?
Nerdeyse katilan kadar katilmayan var.
Katilan azinligin çogunlu "evet!" demis.
Neden "evet" dedigini bilmiyor.
Nelere "yes be koçum!" dediginin bilincinde degil.
Görmüyor muyuz, birileri bu topluma, yani bize hükmetmek hirsinda.
Onlar, bu toplumu yönetmek ama huzura kavusturarak, sorunlarini çözerek yönetmek üzere bir biçimde bir yerlere getiriliyorlar sözde.
Oysa, her adimlari, her sözleri, her hareketleri, bu toplumda büyük yaralar açiyor, büyük sorunlar doguruyor. Adeta, bu topluma, bu ulusa gönüllerince hükmetmek gayreti ve keyfiyetindeler.
Biz, bize hükmetmek isteyenlere karsi ne yapabiliyoruz? Ne kadar bilinçli davranabiliyoruz? Soylu bir durus sergilemek o kadar mi zor? Vicdanimiz bu kadar mi büyük ve onulmaz bir teslimiyet zaafinda?
Ortalik huzursuz, birileri bir seyler için canini disine takmis.
Baska birileri, bunun bilincinde ama bilmezden, anlamazdan gelerek, topluma karsin, akli basinda insanlara karsin, tersine bir senaryoyu sahneleyip duruyorlar.
Tabi, bu arada renkli medya cümbür cemaat göbek havasi modunda. Çünkü birileri böyle istiyor. Ülkemizde bir seylerin bilinçli biçimde algilanmasi zamani geçmekte. Birkaç adim sonra çok geç olacak. Geri dönülemeyecek nice uçurumlara gebe, içinde bulundugumuz yolculuk. Ülkemiz için artik en büyük devrim, insan yüregini, insan onurunu, aydinligi, ilericiligi önemseyen bir tür demokrasi bilincini yaratabilmek ve topluma bunu sezdirebilmektir.
Toplumsal gücü ve sosyal anlayisi yürütüm sahiplerine teslim etmemeliyiz. Yoksa, onlar, halki diledikleri gibi yönetmek, üzmek, ezmek hakkina sahip olduklari sanisini ve kanisini yüreklerinde asiri içsellestirirler.
Bugün görünen ve yasanan budur. Akil ve vicdan yoksunu birilerine devlet posetle yardim yapiyor. Bunun adina "sosyal devletin gerekleri!" diyor. Yutturuyor.
Sonra dönüp o adama bedel ödetiyor. Hem de söverek, döverek degil, oksaya pispisleye. Sirtini sivazlayip, yüzüne gülücükler yagdirarak. Iyi niyet sahibi yurttasin, büyük bir teslimiyet içinde oldugu toplumda, bakiyoruz ki iyi niyet yetmiyor. Çünkü, salt iyi niyet, içi doldurulmadikça, alt yapisi beslenmedikçe, temeli desteklenmedikçe, abuklugun, abuslugun, enayiligin ötesine geçmiyor.
Ve ayni zamanda iyi dilek yetmiyor. Iyi dilek sahipleri, elleri havada, yerden gökten yalvar yakar, iyilikler, olumluluklar arzulamakta. Ama, bire bir yasananlar, yerlerin ve göklerin bu iyi dilekleri pek fazla duymadigini veya duysa da önemsemedigini sergiliyor.
Amaç, felâket tellalligi degil.
Amaç, yapilan iyi bir seyler varsa reddetmek hastaligi veya hirsi degil.
Ama, bu denli olumsuz bir tablo artik gözümüzü oymaya, gönlümüzü hallaç pamuguna çevirmeye dogru gitmekte.
Üstüne üstlük, su kangren.
Yani, bunalim üstüne bunalim. Çok fazla.