AZALARAK YILLANMAK

Her canlinin degismez, degisimsiz, seçeneksiz yol gidisatidir yaslanmak.
O da yaslaniyor.
Öbürküler gibi.
Babamin degisimsiz yinelemeli bir cümlesi vardir "Bu yil kendimi geçen seneki gibi hissetmiyorum. Nerde o is yapmaklar, çalismaklar! Gezinirken hatta ayakta dururken bile zor geliyor artik."
Anam da ha keza.
Yine de kendi islerini kendileri yapmaya, basarmaya gayret ediyorlar. Yaslari seksen iki, nerden baksak. Halâ birilerine yandim aman gereksinim duymuyorlar.
Azaliyor tabi yillar ardinda.
Dün gece onu izledim televizyon ekraninda. Bes mi, alti mi eserini seslendirdi.
Bir zamanlar idol olmus hatta ekol olmus bir insan. Disa yansiyan kimligi kisiligiyle adam gibi adamlardan biri. Yüzlerce eser kazandirdi müzik dagarcigimiza.
Bir zamanlar "arabesk" denilerek tühtühlestirilen eserleri bugün TRT'de çalinmaya baslandi.
Ilk gençlik yillarimiz onu hayranlik derecesinde severek ve dinleyerek yasandi.
Yaptigim bestelerin, eserlerin kimilerinde, ondan aldigim esin bangir bangir haykirir.
Az mi severdik müzigini hatta kisiligini. Yakindan hiç görmedigimiz, resmine hayranlikla baktigimiz, filmlerini hayranlikla izledigimiz, izlerken agladigimiz.
Sarkilarini adeta kutsayarak söyledigimiz.
Dilimizden hiç düsürmedigimiz sarkilarini doyumsuz teraneler biçiminde sayikladigimiz.
"Ben dogarken ölmüsüm," demisti örnegin.
"Batsin bu dünya!" demisti.
"Bir araya gelemeyiz," sarkisinda anlatilan trajik olay, sanki her söyleyen, her mirildanan tarafindan yasanmisçasina içine islerdi insanin.
TRT, onun için bir zamanlar bünyesinde bulundugu, emek verdigi, ilk yuvalarindan biriydi de.
Yillar sonra ona yasak edilmisti devletin bu kurumu.
TRT'de, Türk insaninin yüreginde, gönlünde, zor ulasilan kurumlardan biriydi bir zamanlar.
O, ilk gençlik yillarinda oraya tirmanmis, bir zaman eglesmisti.
Doku uyusmazligindan dolayi ayrilmis sonra. Iyi de etmis. Yoksa adi sayilamayacak kadar çok ve birbirinden degerli eserini vermesi, verse de bugün kulagimizda çinlayan, gönlümüzde yankiyan eserlerini o denli özgürce olusturamazdi.
Son albümünü ne zaman olusturdugunu ve insanlarla ne zaman bulusturdugunu bilemiyorum. Geçen yil da birkaç eserini ayni programda seslendirmisti.
Dün gece yine seslendirdi bir kaçini. Hatta, eskilerden bazilarini da. Nostalji yapmis her halde. Ama, o eski ses hatta eserlerindeki o eski lezzet yok gibi sanki.
Yillanmak var. Ne yazik ki canlilar bir bakima azalarak yillaniyor.
Elde degil. Hem çok yasa, hem yipranma, bir seyler azalarak yitmesin. Mümkün degil. Önemli olan, olani kullanabilmekte.
Ne diyordu babam? "Bu yil kendimi geçen seneki gibi hissetmiyorum."
Bizler mi degistik, zevkimiz mi, begeni duyumuz, duygumuz mu elastikiyetini yitirdi bilmiyorum.
Eski hazzi alamadim.
Su kadarini söyleyeyim Ses, o ses degil artik.
Eh. Bir at bu. Kirk yil kosacak degil elbet.
Ses telleri hassasligini yitiriyor zaman içinde.
O yine o kadar basarabiliyor.
Zaman bakalim bizlere neler getirecek.
Onun zamaninda çok önde olan ve yine büyük bir begeniyle izledigimiz bir digeri, geçen yil iyice stil degisikligi yapti ve TSM eserlerinden olusturdugu harika bir albüm yapti. Büyük bir begeniyle dinledim her duyusta.
Iyi etmis. Bir kere su bakimdan iyi etmis insan, bir yerlerde takiliyor ve tökezlemeye yelteniyorsa, durum degisikliginde yarar yok mu sizce?
Neyse.
Yine de harika insanlar. Yine de toplumun en nadide üretkenleri ve gönül emekçileri.Nice yillar daha bizler onlari dinleyecegiz ve haz alacagiz.