AVRUPA TAMAM DA YA ABD?

Günümüzde Avrupa'ya saldirmak kolaylasti.
Avrupa ve Avrupa Birligi gerçekten bu saldiriyi hak etti mi?
Etti.
Çok büyük bir ikiyüzlülük.
Tamam, gerçekten yarim yamalak bir demokrasiyle, sek topal gidiyoruz. Bizler sanki çok mu begeniyoruz bu arizali demokrasiyi?
Yillar yili, düzen karsitligi yapan ve bu yüzden alabildigine suçlanan bizler degil miydik?
Neydi bu düzen karsitligi?
Ekonomik anlamdaydi.
Toplumsal anlamdaydi.
Düsünce özgürlügü anlamindaydi.
Ama, düsünce özgürlügü deyince de gelin hep birlikte Cumhuriyetin, Türkiye Cumhuriyeti'nin, Atatürk ilkelerinin dibine dinamit koyalim kepazeligi, kahpeligi degildi. Gelin elbirligiyle su ülkeyi elden çikaralim simsarligi degildi.
Bizimkisi, bu ülkeye, ülkedeki ve genel anlamda insan haklarina saygiya çagriydi.
Kimleri?
Rabbena'cilari.
Rabbena'cilar kimler?
Onlar her devirde yok mu? Bugün katmerlileri yok mu? Bugünkü Türkiye Cumhuriyeti'ni sevmeyenler, begenmeyenler, arizali bulanlar.
Aslinda "seksen" öncesi biz de begenmiyorduk. Ama o zaman yalnizca biz begenmiyorduk. Daha iyi olsun, daha ilerici, daha çagdas, insana daha saygili, insan yüregine, insan beynine, insan onuruna daha saygili ve uyumlu olsun istiyorduk.
Yoksa, simdiki haramzadelerin, hirsizlarin yaptigi ve düsündügü gibi, daha çok egip bükmek, daha fazla tahrip etmek, daha çok çalmak, daha çok talan etmek, hemen yikivermek, hemen geriletivermek, hemen sativermek, hemen ortadan kaldirivermek gibi bir istek, bir eylem, bir ugras degildi bizimkisi hatta tam tersiydi.
Çalinmasin, çirpilmasin, talan edilmesin, egilip bükülmesin, yok edilmesin, rezil edilmesin. idi.
Yillardir Avrupa Birligi nakaratini döndürüyoruz beyin pikabimizda.
Avrupa Birligi mantigiyla öyle veya böyle uyusamiyoruz.
Dönüp sövüyor, dönüp sayiyor, dönüp bayiyor, dönüp cayiyor, dönüp "Türkî, Arabî, Ortadogî." vs seçeneklere kayiyoruz.
Önümüzdeki en büyük engeli bir türlü haykirmiyor borozanci basilarimiz. Avrupa'ya hakarete gelince klasik aliskanliklarimiz, devinimlerimiz olustu. Zaten birileri uzun yillardir sevmezlerdi Avrupa'yi ve Avrupaliligi. Onlara Göre Avrupa ve AB Hiristiyan kulübüydü.
Ama, sira ABD'ya gelince irkiliyoruz, irkiliyorlar. Sira ABD'yi elestirmeye gelince bogazlarinda hakik olusuyor.
Tamam, Fransa, Ingiltere hatta Almanya, hatta Italya gibileri oldum olasi sevmemislerdir bizi.
Sevmek zorundalar mi, bilmiyorum. Ama, sevmemek haklarini kullanmislardir azindan.
Bizim mahalledeki Abuzittin efendiyin beni sevmek gibi bir zorunlulugu nasil ki yoksa.
Bunun bilincine erisebiliyoruz. Avrupa ileri gelenlerinin bizi benimsemedigini, sevmedigini, begenmedigini, istemedigini, gelismemizi istemediklerini, ilerlememizi istemediklerini biliyor ve dile getiriyoruz.
Ya ABD?
Lütfen bu denli içimizden pazarlikli olmayalim.
Avrupa'ya, AB'ye ne söylersek olabilir! Sövsek te gider.
Aman, ABD aleyhine bir söz kaçirmayalim.
Iyi be!
ABD deyince "hikkicik duttu beni!"
Hiç kimseye sövmeyelim. Sövmek degildir hüner. Önemli olan kendimize bakabilmek, kendimizi yargilayip kendimizi sorgulayip kendimizi hizalayip düstur durabilmektir.
Ama, birilerini, bizim disimizda birilerini illaki kinamamiz gerekiyorsa.
Neden bogazimizda hakik var da. Hikkicik tutuyor?