"ACILARLA GEÇINDIM / GÜLLERLE GEÇINIR GIBI"

Yedi yildan beri Kirklareli'nde siir ve manzume yazan insanlarla içiçeyim. Yalniz Kirklareli degil, Trakya'nin hemen hemen bütün siir yazanlarini taniyorum ve onlarla kurdugum dostluklari önemsiyorum.
Kitap çikaranlari da basinda yazilarimla yüreklendiriyorum.
Birçok kez yazdigimi saniyorum. Yine de yazayim. Sair degilim ama siir okumayi, siir hakkinda bilgilenmeyi ve hatta siir kültürüne sahip olmayi severim. Çünkü arada bir hayatin aci gerçeklerinden kaçmak isterim. Tabii kaçmak isterken de Mucize'ye, gizemli seylere kapilmak, kapilanmak istemem. Böyle bir tuzaga düsmekten siddetle kaçinirim. Bilirim ki insan için mucize yoktur. Gerçegi de çiplak görmekten baska çare olmadigini bilirim.
Insan, tabii her zaman acilar, hüzünler içerisinde degildir. Insanin güldügü, neselendigi, sevindigi zamanlar da vardir. Böyle anlar insanin hayatina sikça gelmese de geldigi zaman çok keyif verici olur.
Siir okumayi severim de siir yazmayi bilmem demistim. Siir okurken anlamini yakalamaya çalisirim. Sairi dizelerin (misralarin) altinda, arasinda ararim. Sair Cemal Süreyya'nin, "Siir, sairin hayatina dahildir" sözünün dogruluguna inanirim. Sair aci çekmemisse toplumcu, gerçekçi, mücadeleci olamaz. Inanirim ki sairin bir davasi ve tabii siirin de bir kavgasi olmalidir. Bundan dolayi alacagi yaradan da korkmamalidir.
Siir akimlarina, siir türlerine göre sairin tanimi, sifati ve kimligi de degisir. Simdi, "Seni en çok sonbahar yapraklari düstügü zaman özlüyorum" dersem bu siiri romantik bulurum. Dogalki insanin buna da ihtiyaci vardir. Cumhuriyetin ilk roman yazarlarinin kahramanlari hep verimli yasamislar, sonbaharlarda ölmüslerdir. Tipki agacin sonbaharda yere düsen yapraklari gibi, topraga karismislardir.
Dünya edebiyatinda büyük sairlerin büyük siirleri olmus, onlarin içinden bir kaçi ile üne kavusmuslardir. Bir kitabi ile söhretin en üst basamaklarina çikan yazarlar da vardir. Ama tabii sairler, yazarlar, öykücüler yani hikayeciler bütün eserleri ile degerlendirilir, edebiyatin, yazarligin neresinde olduklari ortaya konur. Edebiyatta ucuz söhret yoktur. Her sey gibi Siir de, Öykü ve Roman da bir emegin, bir çalismanin ürünüdür.
Ünlü Fransiz sairi Mallerma siir yazmayi düsündügünü söyleyen ressam Degas'a, "Siir kelimelerle (sözcüklerle) yazilir, fikirlerle degil" der. Demek isterki siirin kendine özgü bir havasi, ritmi, teknigi, estetigi ve anlami vardir. Ve sonra sunu da unutmamak gerekir ki, "Siir yazana degil, ihtiyaci olana aittir." Ve "Siir bir mutlluk hastaligidir. "Siir bana huzur vermiyorsa, mutlulugu benden esirgiyorsa, beni alip baska dünyalara götürmüyorsa, bana anilarimi hatirlatmiyor ve beni bir baska iklimin içine sokmuyor, beni sevdigimle basbasa birakmiyorsa o, siir degildir. Zira siir en güzel duygunun dilidir. Simdi su dize (misra) saire mi aittir yoksa okuyanlara mi? Bir baksaniza
"Yagmur gibi söyle bana / Birak dinleyeyim (seni)."
Bu dizeyi açsaniz, açiklasaniz içinden bir katiplik söz çikar.
"Sevmek, bir bakima zamani vermektir / Zaman aralarini doldurmak degil / Sabahlari birlikte uyanmaktir / Ve yelin serinligini, gecenin gizemini / Bakisa bakisa duyumsamaktir / Sonra birinin damarlarinda / Bir kavurgan kan gibi dolanmaktir."
Siirin yasla, basla ilgisi yoktur. Siirin duygularla, ruh ve heyecanla, hayal ve gerçeklerle ilgisi vardir.
"Günesi sevdigini söylüyorsun / Günes açinca gölgeye kaçiyorsun / Yagmuru sevdigini söylüyorsun / Yagmur yaginca semsiyeni açiyorsun / Rüzgari sevdigini söylüyorsun / Rüzgar esince pencereni kapatiyorsun / Kisi sevdigini söylüyorsun / Kis gelince içeri kaçiyorsun / Saniyorum sen sevginin bittigi yerde oturuyorsun."
Yok yok, sairler de düslerle yasar. Onlar da anlasilmadiklarini söylerler. "Beni bir sen anladin / Sen de yanlis anladin" derler. Öyle degil mi?